brojač poseta

недеља, 22. фебруар 2009.

DA L' JE DRAŽA, DA L' JE TITO...

Šešelj prihvata komunističku istoriju o đeneralu Draži, uključujući i deo o ‘’velikosrpskoj ideologiji’’, s tim što on tvrdi da je to dobro, a da su metode, za razliku od komunističkih, bile loše

s1

Dražina mapa... Mihailović je prihvatio Pašićevu kartu „Velike Srbije" po kojoj se graniče Srbija i Slovenija

Pored Vuka Draškovića i Srpskog pokreta obnove, kao nastavljači dela đenerala Draže i njegovih četnika predstavljaju se i dr Vojislav Šešelj i Srpska radikalna stranka. Kakav je lik đenerala Draže u delima dr Vojislava Šešelja, pogledaćemo u njegovoj studiji ‘'Ideologija srpskog nacionalizma''. Temeljni Šešeljev stav glasi:

‘'Ravnogorski četnički pokret Draže Mihailovića prvenstveno se rukovodio ideologijom velikosrpskog državotvorstva. Velika Srbija je glavna preokupacija skoro svih četničkih boraca, njihovih komandanata i ideologa, mada kao koncept često nije do kraja izvedena. U prvo vreme osnovni tekst u kome su izložene vodeće ideje predstavljala je Moljevićeva rasprava ‘Homogena Srbija', koja je služila kao priručnik ideološkog obrazovanja ravnogoraca i glavni propagandni materijal.''

Međutim, s jedne strane ‘'krajnja politička nesposobnost'' kralja Petra i emigrantske vlade, a s druge ‘'dilema Velika Srbija ili Jugoslavija... u pojedinim delovima Ravnogorskog pokreta'', predstavljali su ‘'ogromno opterećenje'' i doveli su do ‘'zbunjenosti u narodu i dezorijentacije vojnih komandanata''. Dalje, nastavlja Šešelj, ‘'nesmotreni'' poraz četnika od partizana na Neretvi 1943. godine uzdrmao je njihov pokret i u njemu razvio ‘'izvesne centrifugalne tendencije, slabljenje discipline i idejnu dezorijentaciju''. Posle konstatacije da Draža ‘'očigledno nije bio dorastao tajnim igrama i zaverama'', tako da je ‘'redovno bio izigravan'' od strane komunističkog vođe J. B. Tita, Šešelj nastavlja: ‘'Ni u demagogiji se Mihailović nije znao takmičiti sa komunistima, propagandni napori su mu bili mlaki, antidemokratski i protivpartijski kurs pogrešan... Glupo je bilo još u ratu napisati da će njihovi pripadnici (nacionalnih manjina - prim. aut) biti proterani. Komunisti su po tom pitanju ćutali, ali su posle rata prognali pola miliona Nemaca i trista hiljada Italijana''.

Zatim, Draža je ‘'tek u martu 1943. godine'' pozvao najistaknutije stranačke predstavnike ‘'da bi se formirao Centralni nacionalni komitet i nacionalni pokret s jasno definisanim političkim programom''. Ali, ni taj pokušaj nije uspeo, jer su program koncipirali predsednik Demokratske stranke Ljuba Davidović i predsednik Socijalističke partije Živko Topalović, odstupajući ‘'od velikosrpskog koncepta Stevana Moljevića i Dragiše Vasića''.

s2

Cveni vojvoda... Vojislav Šešelj u politiku je ušao s njegovim Srpskim četničkih pokretom, ali kada mu je zabranjena registracija postao je - radikal

Još gore, Draža se ‘'nije snašao ni u kombinaciji oko eventualne saradnje sa Italijanima''. Zapravo, bio je totalni diletant, nasuprot pronicljivom J. B. Titu, što vidimo iz sledeće Šešeljeve rečenice: ‘'Kad je Tito već uveliko sa britanskim izaslanicima tajno ugovarao svoju posleratnu antirusku politiku, Mihailović je počeo da se poziva na pravoslavnu i slovensku majku Rusiju''. Analiza i u nastavku teče u tom pravcu: krajem 1943. Draža se suočava sa ‘'sve većim frakcionaštvom u četničkom pokretu, padom discipline i morala''; prepuštajući ‘'lakomisleno'' tokom celog rata ‘'inicijativu komunistima'', on tek 1944. pristupa formiranju ravnogorskih odbora, čime je ‘'fatalno zakasnio''; pred Kongres u selu Ba ‘'dolazi i do unutrašnjeg rascepa Ravnogorskog pokreta'', dok je sama Baška rezolucija, koju je ‘'nametnuo'' Živko Topalović, predmet ‘'ozbiljne kritike''; u vojnoj strukturi četnika ‘'dolazi do poremećaja, razbijanja jedinstva, nediscipline''...

Sve u svemu, Draža ‘'nije uspeo'' da osmisli i koncipira velikosrpsku ideologiju, ‘'nije znao'' da organizuje pokret i nije ‘'lično dorastao'' perfidnosti zapadnih sila. Mada im nije nedostajalo vojne stručnosti i hrabrosti, četnici su bili ‘'bez političkog talenta'', kao i ‘'sociološkog znanja'', nedostajalo im je ‘'političko nadahnuće'', uz ‘'osećaj za pravničke finese'', dok su oficiri imali ‘'izrazito antiintelektualni kurs''. Komunisti su izašli kao ratni pobednici jer je kod njih sve bilo suprotno. ‘'Među komunistima, političari i politički komesari su uvek vodili glavnu reč, a vojni komandanti su bespogovorno slušali i izvršavali'', tvrdi Šešelj.

s3

Draža i političari... Na Svetosavskom kongresu u selu Ba bili predstavnici svih političkih stranaka

Prema tome, i za Šešelja važi isti zaključak kao i za Draškovića: javno odricanje od komunizma, po ovom pitanju, samo je formalna stvar, jer se četnici opisuju u suštini na isti način kao u doba J. B. Tita. Oni su neverovatno glupi i nesposobni, dok su komunisti uzor političke i ratne veštine. Isto tako, vidi se da se ni Šešelj nije bavio arhivskim istraživanjem. Obojici su kao dopuna komunističke istorije došli spisi sa nove, Draži neprijateljske strane. Drašković koristi knjigu ljotićevca Borivoja Karapandžića, a Šešelj nedićevca Laze Kostića. Ljotićevci i nedićevci dali su neobjektivnu sliku svog ratnog protivnika, koristeći manje-više istu retoriku i dolazeći do istih zaključaka kao komunisti. Dakle, i Drašković i Šešelj su u emigraciji odabrali one knjige koje su potvrđivale njihova ranija saznanja.

Na stranu to što je Ljuba Davidović preminuo 1940. i što su četnici pobedili partizane u bici na Neretvi 1943. godine, osnovna Šešeljeva greška je u tome što Ravnogorski pokret nije bio to što on misli - pandan ‘'Narodnooslobodilačkom pokretu''. Jer bi onda i on bio nelegalan. Centralni nacionalni komitet Kraljevine Jugoslavije, inače osnovan 1941. a ne 1943, bio je savetodavno političko telo. Ravnogorski pokret, osnovan 1943. a ne 1941, radi pojačanja propagande, nije imao ovlašćenja da donosi ma kakve odluke. To je i dalje ostalo legalnim strukturama. Zato je formirana Jugoslovenska narodna demokratska zajednica, najšira koalicija u istoriji zemlje. Činili su je Ravnogorski pokret i stranke koje su u srpskom i slovenačkom biračkom telu na poslednjim predratnim izborima osvojile 99 posto glasova (najviše: demokrate i radikali). Tako je Centralni nacionalni komitet, na Narodnom kongresu u selu Ba, na legitiman način preuzeo funkciju Narodne skupštine Kraljevine Jugoslavije, a čak je zadržan isti predsednik, dr Kujundžić iz Demokratske stranke. Izvršni odbor CNK proglašen je Jugoslovenskom vladom (predsednik dr Moljević, sekretar dr Đurović, takođe iz Demokratske stranke), koja je preuzela vlast kada je Čerčil u Londonu silom ukinuo vladu dr Božidara Purića i imenovao hrvatskog bana Šubašića premijerom i ministrom svih resora. Jedina legitimna jugoslovenska vlada u tom trenutku bila je, dakle, Moljevićeva.

s4

Novi idoli... Na Ravnoj gori danas se veličaju ljudi nespojivi s četništvom

S druge strane, ni Moljević, predratni lider Samostalne demokratske stranke u Bosanskoj Krajini, nije imao ulogu kakvu mu Šešelj pripisuje, nije napisao to što Šešelj tvrdi i njegov spis nije bio ‘'priručnik ideološkog obrazovanja ravnogoraca i glavni propagandni materijal''. U stvarnosti, Moljević je pisao: ‘'Preseljenje i izmena žiteljstva, naročito Hrvata sa srpskog i Srba sa hrvatskog područja, jedini je put da se izvrši razgraničenje i stvore bolji odnosi između njih, a time otkloni mogućnost da se ponove strašni zločini koji su se dešavali i u prošlom ratu, a naročito u sadašnjem, na svemu području na kome su Srbi i Hrvati izmešani, i gde su Hrvati i muslimani s planom išli na istrebljenje Srba''.

Dakle, nije reč o proterivanju nacionalnih manjina i ne misli se na sve, već samo na one koji su učestvovali u genocidu nad Srbima, radi, što je ključno, osujećenja novog genocida. Ovo nije govoreno javno - naprotiv, bilo je glupo od komunista što su još 1943. Albancima obećali Metohiju, čime su onemogućili svoje ionako neuspele agitacije među Srbima.

fakti

Ljuba Davidović preminuo 1940. Centralni nacionalni komitet Kraljevine Jugoslavije osnovan je 1941. a 1943. formirana je Jugoslovenska narodna demokratska zajednica, najšira koalicija u istoriji zemlje koju su činile Ravnogorski pokret i stranke koje su u srpskom i slovenačkom biračkom telu na poslednjim predratnim izborima osvojile 99 posto glasova (najviše: demokrate i radikali)

Najzad, Moljevićev spis ‘'Homogena Srbija'' iz 1941. predstavlja samo privatnu inicijativu. Najvažniji službeni dokument legitimnih jugoslovenskih političara, odnosno Jugoslovenske narodne demokratske zajednice, je Baška rezolucija, koja traži obnovu parlamentarne demokratije i proširenje države na teritorije na kojima žive Srbi, Hrvati i Slovenci, s tim da se ‘'kao minimalno traženje budućoj Jugoslaviji odrede granice prema traženju jugoslovenske delegacije na konferenciji mira posle Prvog svetskog rata''. Reč je o zahtevu delegacije sa Nikolom Pašićem na čelu, u kome se pored ostalog traži da se Srbiji omogući izlaz na more kod Skadra i Drača, da se se Istra pripoji Jugoslaviji, itd. Unutrašnje razgraničenju između tri buduće federalne jedinice, Srbije, Hrvatske i Slovenije, trebalo je obaviti posle rata. Među srpskim i slovenačkim političarima vladalo je mišljenje da Srbiju - pod kojom su podrazumevane Dunavska, Moravska, Vardarska, Zetska, Drinska i Vrbaska banovina - kao i Sloveniju, treba proširiti, a Banovinu Hrvatsku smanjiti. Jer, Sile osovine napale su Srbe i Slovence, a Hitlerove saveznike, Hrvate, trebalo je kazniti (Sloveniji bi pripala cela Istra).

Нема коментара: